Gisteren kwam ik in een uitgebreide Twitter-discussie terecht met @martinkoolhoven. Hij is een Nederlandse filmmaker, onder meer van Suzy Q, het Schnitzelparadijs en Oorlogswinter. Ik reageerde op zijn opmerkingen over de blokkade van The Pirate Bay door UPC en KPN, opgelegd door de rechter. Hij vond de blokkade niet meer dan normaal, gezien de eerdere veroordeling van the Pirate Bay. Hij maakte zich bovendien geen zorgen over mogelijke effecten op de vrijheid van meningsuiting en zag geen benadeelden, bleek uit ons gesprek. Ik ben het fundamenteel met Martin oneens op dit punt. Aangezien Twitter weinig ruimte biedt om je argumenten goed over het voetlicht te brengen, lijkt het mij geen gek idee om alles hier iets beter uit te werken.

De reden dat Wilders de regering heeft opgeblazen, is dat hij niet wil voldoen aan het Brusselse dictaat. Gelijk heeft hij. De roep om bezuinigingen is slecht voor onze economie. Natuurlijk hadden we de staatsschuld niet zo hoog op mogen laten lopen. Natuurlijk hadden we de crisis in moeten gaan met een begrotingsoverschot, zodat we de economie hadden kunnen stimuleren door de begroting te laten stijgen tot 3%. Maar daar wilden VVD, PvdA én CDA niet aan. Zij dragen samen schuld aan de huidige situatie. De huidige regeringspartijen nog het meest, want zij waren het die het in Europa onmogelijk maakten om uitzonderingen toe te staan op de 3%. En nu zitten we met de gebakken peren.

De PvdA is blij. De timing kón werkelijk niet beter. Job Cohen zal worden herinnerd als een gedegen bestuurder, maar hoeft gelukkig niet nog een verkiezingscampagne te leiden. Met Diederik Samsom staat een ervaren campaigner aan de leiding. Een bijtertje, een vechtersbaas die beschikt over een indrukwekkend stel hersens. Ik heb in mijn studententijd samen met hem en een aantal anderen een alternatief voorstel voor studiefinanciering uitgewerkt, en herinner me dat ik toen al vond dat hij een magnetisch soort leiderschap aan de dag legde.

De PvdA doet het anders nog lang niet goed in de peilingen, maar ook dat is goed nieuws voor de partij. De kunst van het winnen van verkiezingen is deels het op het juiste moment pieken. Dat betekent dat je niet te hoog moet starten, je hebt 'upside' nodig: ruimte om te groeien. En die heeft de PvdA. Bovendien is een plek aan de regeringstafel zeer waarschijnlijk, dus aan het eind van de rit valt er vast wat te vieren. 

Een streep erdoor, zul je bedoelen. Wilders kwam, zag en wist het niet meer. Dus deed hij wat hij doet: onrust stoken. Hij doet me deze dagen denken aan voormalig presidentskandidaat McCain in Amerika: een maverick en trots erop. Bereid risico's te nemen, consequences be damned. Koos McCain een ongeteste Sarah Palin zijn running mate, kiest Wilders voor nieuwe verkiezingen. Dat het land daarmee een zeer onzekere - en zeker niet zo rechtse - toekomst tegemoet gaat? Ach. Een breuk is toch maar mooi een game changer. En dat is een doel op zich.

Hoe de breuk tot stand is gekomen is leuk om over te filosoferen, maar het echte nieuws is dat Nederland op het meest ongelukkige moment verkiezingen gaat krijgen. Een mooi moment om een inventarisatie te doen van de verschillende partijen, hun plannen, hun kansen en hun bedreigingen. Eerste in de serie: de VVD.

Zou wel lekker makkelijk zijn. Stemmen via internet. Gewoon, vanaf kantoor even je stemformulier invulen, op 'stem' klikken en klaar is Kees. Maar ik wil toch even roet in het eten gooien, met als aanleiding het filmpje op Slashdot.org over internetstemmen met Prof. Halderman. Via internet kun je een boel, maar verkiezingen horen hier niet thuis. Het is onmogelijk om online een verkiezing te organiseren die geheim, betrouwbaar en vrij is. Niet aan beginnen dus. Toch zijn verschillende partijen met het idee aan het spelen. Het GroenLinks congres verwierp gelukkig een ledenreferendum via internet vorige maand.

Het is de hoogste tijd om onszelf uit de crisis te innoveren. We zijn een kenniseconomie, maar die kennis wordt niet goed benut. We hebben onszelf zo dichtgetimmerd met octrooien en andere intellectuele-rechtenregelingen, dat het steeds moeilijker is geworden om te innoveren. In een woud van advocaten en juridische regelgeving is de uitvinder hopeloos verdwaald. Nieuwe octrooiregels zouden moeten bijdragen aan een sterkere economie, niet alleen het overeindhouden van grote, log geworden bedrijven.

Ooit, eens, heel lang geleden, gisteravond, overmorgen (om met Urbanus te spreken), was ik in Florida. En niet zomaar in Florida, ik was in Orlando. Om heel precies te zijn mocht ik enkele dagen doorbrengen in wat veel Amerikanen beschouwen als het hoogtepunt van hun cultuur: Disney World. Het was een onvergetelijke kennismaking met een cultureel erfgoed dat  de ambitie heeft ge-exporteerd te worden over de hele wereld. Ik heb er nog slapeloze nachten van.

De Tweede Kamer start in het voorjaar met een onderzoek naar het structurele falen van ICT-projecten bij de overheid. Dit weekend werd net bekend dat bij de Waterschappen een ICT-project dat werd uitgevoerd door Logica is gestrand, waardoor 30 miljoen kan worden afgeschreven. Er zijn talloze van dit soort voorbeelden. Nu het onderzoek zal worden opgestart, is het belangrijk dat de vraagstelling goed wordt geformuleerd. Daarin moet wat mij betreft onder meer aandacht zijn voor deze thema's: het falen van de overheid in het omarmen van open standaarden; het gebrekkige opdrachtgeverschap van de overheid en de neiging van de overheid om megalomane, onbeheersbare projecten op te starten, zonder duidelijke eikpunten en succescriteria.

Het 'handelsverdrag' ACTA wordt op dit moment besproken door het Europees Parlement. Het verdrag is een poging om de lange-termijnbelangen van de entertainmentindustrie veilig te stellen ten koste van de vrijheden van burgers en ten koste van de gezondheid van mensen in ontwikkelingslanden. Volgens een onafhankelijke studie van wetenschappers, in opdracht van het Europees Parlement is het moeilijk te begrijpen waarom een verdrag dat zo eenzijdig partij kiest voor een selecte groep grote ondernemingen (de entertainmentindustrie en de farmaceutische industrie) en dat niets oplevert voor gewone burgers, door het Parlement aangenomen zou kunnen worden.

De politiek heeft gesproken. Straks moeten websites 'ondubbelzinnig' om toestemming vragen bij het plaatsen van tracking cookies. De een vindt dat een zegen voor de privacy, de ander een nagel aan de doodskist van onafhankelijke online journalistiek. Beide hebben een punt. Er is een middenweg denkbaar, die lastig te implementeren is en niet uitblinkt in controleerbaarheid. Maar dat zijn uitdagingen die kunnen worden overwonnen als de verschillende partijen bij elkaar gaan zitten. Het is nog niet te laat voor zelfregulering. Ik denk dat als een plan als ik hieronder uiteenzet wordt gedragen door vertegenwoordigers van online marketingbedrijven en privacywaakhonden, het denkbaar is dat de Kamer zich hierachter zal zetten en de huidige regeling zal herzien.